الف کودک مسئلهسازی بود که گستاخی، بیتربیتی، بددهنی، خشونتهای رفتاری، گاز گرفتن، حملات انتحاری داعشگونه تنها چند ویژگی معمولی او بودند. پدر و مادر الف نهتنها تقریبا هیچ وقتی برای تربیت او نگذاشته بودند بلکه اعتقاد داشتند که تمام رفتارهایش را از فلان کس در مدرسه یاد گرفته است اما همه میدانستند که الف ...

غربت میتواند آشناترین جایی باشد که در آن متولد شدیم، قد کشیدیم، خندیدیم، مدرسه و دانشگاه رفتیم، کوه رفتیم، دنبال کار گشتیم، عاشق شدیم، شکست خوردیم، فریاد زدیم، باختیم، افسرده شدیم، گریستیم و سرانجام روزی ترکش کردیم. غریبی بس مرا دلگیر دارد فلک بر گردنم زنجیر دارد فلک از گردنم زنجیر بردار که غربت خاک...

میخواهم حداقل یک نفر باشد که من با «او» از همه چیز همانطور حرف بزنم که با «خودم» حرف میزنم! (ابله، داستایوفسکی) + نوشته شده در ساعت 1:27 توسط شادی |

درباره من سرگردانممن پی آواز حقیقت سرگردانم.من درشهری پشت دریاهاشهری پشت دریاها می جویممن پای فوارهی جاویدِ اساطیرِ زمین، مات و مبهوت ماندهام.یاد من نبود تنها هستماگر زندگی را بدزدم با چه کسی قسمت کنم؟

خدای خوب و مهربانم اوشو – عارف و فیلسوف بزرگ هندی – میگوید تو همان «عشق» هستی و اگر کسی میخواهد تو را بپرستد باید عشق بورزد و اولین مرحله از عشق اینست که بدانی باید در حال حاضر عشق بورزی، نه در آینده و نه در گذشته. شب قدر بود؛ رفتم توی تراس تا کمی هوا بخورم که چراغهای روشن خانههای همسایهها توج

درباره من سرگردانممن پی آواز حقیقت سرگردانم.من درشهری پشت دریاهاشهری پشت دریاها می جویممن پای فوارهی جاویدِ اساطیرِ زمین،مات و مبهوت ماندهام.یاد من نبود تنها هستماگر زندگی را بدزدمبا چه کسی قسمت کنم؟

نگاهت جستوجوگر احساسیست که جایی در گذشته جا ماند؛ میان سالهایی که هر کدام بی تو هزاران سال بود. + نوشته شده در ساعت 6:27 توسط شادی |

درباره وبلاگ فکر میکنم کسی که روزی دست به قلم میشود و شروع به نوشتن میکند، یک روز میبیند که معتاد نوشتن شده و اگر ننویسد بیقرار شده و استخوانهایش تیر میکشند. اما این معتاد، زمانی که قرار است نوشتههای شخصاش را با دیگران به اشتراک بگذارد، تلاش میکند که بنا به توصیه استاد سخن، کم گوید و گزیده گوید چون ...

حرفی نزن چیزی نگو بگذار با تپشهای نامنظم قلبهایمان از بودن بیحاصل بنالیم

درباره وبلاگ فکر میکنم کسی که روزی دست به قلم میشود و شروع به نوشتن میکند، یک روز میبیند که معتاد نوشتن شده و اگر ننویسد بیقرار شده و استخوانهایش تیر میکشند. اما این معتاد، زمانی که قرار است نوشتههای شخصاش را با دیگران به اشتراک بگذارد، تلاش میکند که بنا به توصیه استاد سخن، کم گوید و گزیده گوید چون ...

منِ سرگردان امروز به هنر، مذهب و عرفان پناه میبرد تا به وسیلهی آنها حقیقتی را که باید باشد اما نیست، را ببیند و لمس کند. آدمها هر کدام روشی دارند برای یافتن این حقیقت؛ ساکن طبقهی پایین با «سامبا» به ورای جسم مادی میاندیشد و ساکن طبقهی بالا با نوای عارفانه و عاشقانهی نی؛ و ما ساکنین طبقهی وسط

شاید حدود 2-3 سال کار کردن بهعنوان معلم، معاون آموزشی، معاون اجرایی و مدیر در یک مرکز غیرانتفاعی کافی باشد تا یک نفر مثل من پی ببرد که آموزش غیرانتفاعی چهقدر میتواند برای آموزش یک کشور خطرناک باشد. به نظرم این خطر وقتی به وجود میآید که این نوع آموزش از حالت «غیرانتفاعی» خود خارج شده و برای مو

خداوند میگوید: عدهای هستند که وقتی فرشتگان روحشان را میگیرند، از آنها سوال میکنند: «خب! دنیا چهطور بود و چهطور از فرصت زندگی استفاده کردید؟» آنها میگویند: «ما در دنیا چیزی جز بیچارگی ندیدیم! عدهای به ما ظلم کردند و ما را به فلاکت و بدبختی کشیدند!» با شنیدن این حرفها فرشتهها با تعجب میگوی

هر آغازی از یک پایان شروع میشود. پایان زندگی یک نوزاد در رحم مادرش، آغاز زندگی او در دنیاست و پایان زندگی آدمی در این دنیا، آغاز زندگی او در دنیایی دیگر است. آغاز یک وبلاگ هم شاید پایان یک سکوت باشد و گاهی هم پایان یک وبلاگ آغازیست بر وبلاگ دیگر. + نوشته شده در ساعت 7:12 توسط شادی

درباره وبلاگسالک ره کرده چون ره کرد و رفتهمچنان چون برق تازان مي برفتدر رسيد او «پرده هفتم» تمامديد آن جاگه مقام بي مقامخويشتن بالاي اشيا يافت اووان نهاني راز پيدا يافت اوبا من سرگشته اکنون راز گويآنچه تو داني با من باز گويمن عجايب در عجب ديدم کنونمر مرا راهي نما اي رهنمون(عطار)